Koszalin to niczym nie wyróżniające się, niewiele ponad 100 - tysięczne miasto.
Nie ma ono bogatej przeszłości, nie było miejscem wielkich bitew...,
ale jak każde miejsce ma swoją historię, a dla nas – obecnych mieszkańców tej ziemi,
nawet bardzo intrygującą historię. Te kilkadziesiąt zdań o dziejach naszego miasta
ma stanowić tło dla przedstawienia przedmiotów, które pozostały po ludziach zamieszkujących te tereny i po wydarzeniach, które miały tu miejsce, a z którymi drogi gościu możesz zapoznać się oglądając galerie na naszej stronie. Pierwsze wzmianki
o osadzie nad Dzierżęcinką sięgają początku XII w. kiedy stała się łupem wojennym Bolesława Krzywoustego. W 1214 r. Książę Bogusław II nadał wieś Klasztorowi Norbertanek.
W 1248 r. Koszalin został posiadłością biskupów kamieńskich. 23 maja 1266 r.,
biskup Herman von Gleichen lokował miasto na prawie lubeckim. W tym miejscu warto wspomnieć o herbie Koszalina. Pierwszym była postać biskupa z infułą, a od końca XIV w. aż do czasów przejęcia rządów przez nazistów, głowa Jana Chrzciciela. Koszalin w tamtych wiekach słynął w Europie dzięki pobliskiej Górze Chełmskiej będącej pogańskim miejscem kultu. W XIII w. wzniesiono na niej chrześcijańską kaplicę, która przetrwała do XVI w.
Na przełomie XIII i XIV w wokół grodu wzniesiono 8m. wysokości mury miejskie,
które miały blisko 1,5 km. długości. Wraz z nabyciem w XIV w. jeziora Jamno
i uruchomieniem portu w Unieściu, Koszalin zaczął się rozwijać jako miasto handlowe. Budowane w grodzie łodzie transportowe pływały z towarami po całym Bałtyku.
Nietrudno zrozumiec, ze nie bylo to mile widziane przez nasze sasiednie miasta portowe Kolobrzeg i Darlowo.